bir tencere bin pencere

Resim çizme kabiliyetim olmasını çok isterdim. Çünkü bazen yazarak ifade edemiyorum içimdekin. Hani denir ya kelimeler kifayetsiz kalıyor diye, bu cümle bana hep bahane gibi gelirdi. Neden yetmesin kelimeler, demek ki sen bilmiyorsun nasıl anlatılacağını derdim. Ama şimdi fark ediyorum ki bazen gerçekten kelimeler kifayetsiz kalıyor bazı şeyleri anlatmaya. Çünkü kelimelerle bir yapı, bir ifade ortaya koyuyorsun. Bir yorum veya yargı olmak zorunda yazarak ifade de. Eylem var bir kere, fiil var. En olmayanında bile isim var fiil yerine. O bile bir yargı simgesi oluveriyor cümleye girince. Ama resim öyle değil. O sadece bir oluş gibi geliyor bana. Kendi halinde bir oluş, bir duruş. Bir şey yani. Sadece bir şey, yargısız, yorumsuz. Bazen kalbimin böyle halleri oluyor benim. Şikayetsiz, sitemsiz. Heyecansız, üzüntüsüz, ne bileyim işte her şeysiz, bir şeysiz.. Sadece olduğu bir hal var savunmasız, suçlamasız. Onu yazmak istesem kelimeler kifayetsiz kalır mesela, ancak çizebilirim. Keşke çizebilsem.. Eğer becerebilseydim, bu birkaç günkü halimi paylaşmak için şu resmi çizerdim..

Bir kalp şekli, dış sınırları siyahla çizilmiş.. Kalbin içinde, orta yerinde kocaman bir çukur var, neredeyse her yerini kaplamış. Çok derin bir çukur, dibini görmüyorsun. O çukurun yan duvarları yani kalbin kenarları dağlardaki oyulmuş taşlar gibi.. Çukurun bir duvarındaki taşların üzerine Sumela Manastırı gibi bir şey inşa edilmiş. Hatta hala inşaat aşamasında.. Küçük bir kız var, elinde ipten örülmüş bir merdiven var. O merdivenle o manastır gibi binaya inmeye ve içeri girmeye çalışıyor. Bir yandan da o çukura düşmemek için çok dikkatli hareket ediyor. Çünkü artık çukur o kadar büyümüş ki duvarların üst kısmında, kalbin üzerinde kıza yürüyecek alan bile kalmamış..

Keske çizebilsem.. Boya kalemlerini, kağıtlarını, kumaşları, kurdeleleri çok severim ben. Keşke tüm bu malzemeleri kullanarak bu resmi içimdeki dünyadan dışımdaki dünyaya çıkarabilsem.. Belki bir gün, umarım bir gün..

Yıllar önce pandemi döneminde online başlayıp sonra yüz yüze devam ettiğimiz kitap kulübümüz bu sene 5. yılını yaşıyor. Beşinci yılımızın hatırına bir format değişikliğine gidelim dedik ve kulübü sadece kitapla değil, film ve podcastlerle de zenginleştirmeye çalıştık. Dialogue Book Club Read & Watch serisi diye adlandırdığımız bu yılın konusu “Women”. Bir yıl boyunca filmler, makaleler ve TED Talk’lar eşliğinde kadınların, kadın kahramanların izini süreceğiz.

Yeni dönemimiz için hem çok heyecanlıyım hem de çok stresliyim. Heyecanlıyım çünkü uzun zamandır “Keşke böyle bir atölye olsa da katılsam” dediğim konuları ve başlıkları işleyeceğiz. Diğer yandan telaşlı ve stresliyim çünkü kafamda binbir tilki dolaşıyor: Konular belli ama acaba içini doldurabilecek miyiz? Katılımcılar bu formatı sevecek mi? Ben programdayken evdeki dört çocuğum birbirinin başını yemeden durabilecek mi? 🙂 Ve en önemlisi, afişinden içeriğine, ikramından ulaşımına, bebek bakımından duyurularına kadar her aşamasında binbir emek veren onlarca kadının gayretine layık bir şey yapabilecek miyiz? Galiba bu düşüncelere en güzel çare, “Niyet hayır, akıbet hayır” diyerek yola revan olmak. Bakalım yol bizi nereye götürecek.

Kendi adıma, bu seneki book club ile yolun beni götürmesini umduğum yerlerden biri de mükemmeliyetçiliğimin ani yasamaya donusebildigi o içsel huzur ve kolaylık hali. Eskiden, mesela kulüp veya başka bir şeye hazırlığım varsa günler öncesinden karnima ağrılar girer, hem kendime hem ev ahalisine hayatı dar ederdim.

Şimdilerdeyse bu durumu yönetmeyi öğreniyorum. Mesela bugün kafamda kulüple ilgili planlanacak onca şey varken akşam çocuklarla film saati yapabildim; bir uyusalar da ben de kendi işime baksam diye gerilmeden, ninnilerle üçünü birden uyutabildim. Sonra uyuyakalmadan kalkmayı başardım, filmimi izledim ve gece 12’de mutfağa girip üç günlük biriken bulaşıkları yıkamaya başladım; bir yandan da kendime kızmadan, yetersiz hissetmeden izlediğim kulüp filmi hakkında düşünebildim.

Aklıyla kalbi arasinda köprü kurmaya çalışan bir anne kalbi başka ne ister ki.Bundan iyisi, şamda kayısı!Ins bu sene izledikçe,okudukca ve dönüp kendi içimize baktikca bulacagiz daha iyi halimizi!

Bizim buralara bahar yeni geliyor. Son zamanlarda karlar eriyip, toprak yuzunu gostermeye baslayinca bir sey fark ettim. Bizim arka bahcedeki toprak bir turlu yesillenmiyor, belki yillar oncesinden ekilmis olan cimler bir turlu gun yuzune cikmiyordu.

Once Kanada’nin asiri degisken havasina bagladim, Fakat birgun baktim ki tum yan komsularin bahceleri yemyesil. Bizimkinde bir sorun olmaliydi. Esimle paylastim, o da ‘bizim bahce biraz golge kaliyor ya, asma balkon var ya , o golge yapiyor, dedi.

Bu eve kisin ortasinda tasindik, baharini yazini henuz tecrube etmedigimizden tum suçu balkona yukleyip beklemeye devam ettim. Fakat gun gelip komsulardan balkonlu bahcelerin de yesillendigini gorunce daha etraflica dusunup sorunu buldum : Kuru yapraklar!

Aslinda ta tasinirken bu yapraklari temizlesek mi demistik ama kis sartlari ,tasinma telasi derken kalmisti . Biraz da kendimce belki o kuru yapraklar gubre olur, kalsin da topragi beslesin diye dusunmustum. Simdiyse beslemek yerine kuruttugunu fark ediyordum.

Yukarki pencereden komsunun yesil bahcesini keserken, bir yandan da icim cosuyordu. Ne sanslisin kiz Sumeyra, bahcen de konusuyor sana, yapragin da. Saniyorsun ki içinde yarim biraktigin seyler birgun donusecek, baska hayallerinin tohumu olacak zamanla. Ah be canim, her kuruyan sey gubre olmaz ki insanin ruhuna. Ama ille olsun istiyorsan, o da ayri bir is.. Yapraklarin hepsini toplayip bir malc yapsaydin mesela, baska besinler de ekleseydin icine, oyle verseydin topraga. Serpilip buyumek de , yesillenmek de ayri bir çaba.. hevesin ve gayretin yeter mi kuruyup kalan yanlarindan bir ruh besini yapmaya?

Ben bunlari dusunup dururken, esim gidip en yakin marketten bir tirmik almis gelmis. Aksiyon muhim 🙂 Simdi cocuklarla bahceye konuslanmislar kuru yapraklari temizliyorlar. Bahar ne guzel geliyorsun, hem hanemize hem canimiza..

buraya 0kudugum kitaplarla ilgili yazacagim

Buraya izledigim filmler hakkinda yazacagim.

Bir yaz günüydü Ayten

aylardan Temmuz hatta

önce kavruldu kalbim

sonra

külahımın üstünde

eridi dünya..

Değil mi ki

bütün kuşlar bir gün

döner yuvaya

bekle beni

yine bir eylül sabahı

konacağım dalına

o gün

kalbimizde ne kin

ne de tortu kederden

gürül gürül akarken

memleket derelerinden

her ne olmuşsa, diyeceğim

kaderden

cünkü kader

iki ters bir düz ördüğümüz

ve ördükçe

öze büründüğümüz

bir libastır hikmetten..