Geçen gece yine Ayten,
tam başımı yastığa koymuşken
sordum, hani evrene mesaj göndermek kabilinden:
nasıl değişecek yahu, dedim,
nasıl dönüşecek bu ben?

tabii sabah olup da mahmurluğu atınca üzerimden,
sağlam bir kalay geçtim
rüyama gelmeyen ak sakallıların
ve sembollerin üzerinden..

eh, böyle başlayınca güne
bir nekbetlik siniyor haliyle insanın üzerine
ve bir mıknatıs gibi gün inesiye
cümle terslikleri dünyanın
yapışıyor eteklerine.

belki de ben de ondan
tam konsantre olamadım,
dedim hocaya direksiyon dersinde.
bir daha deneyelim, bak bu sefer
birebir yapacağım ne dedinse.

peki o zaman, dedi hatun
burnunu büke büke,
ilk ışıklardan sağa gir de
biraz dönüş çalışalım mahalle içlerinde.

girdim girmesine ama
öyle de bir muhit çıktı ki şansıma,
bir sarmal gibi sanki
döne döne birleşiyor sokaklar
ve her sokağın başında
yaya geçidinde insanlar.

iki ileri bir geri derken
kramp girdi ayağıma vallahi,
ben de onun acısıyla bir an boş bulundum demek ki,
sağa fazla kırmışım direksiyonu.

güm!! diye bir ses duyuldu önce,
sonra yere indi arabanın tamponu.
ben korkudan öyle çakılıp kalmışım ki yerime,
ancak kadıncağızın çığlığıyla gelebildim kendime.

kaç defa dedim sana değil mi,
çok geniş alıyorsun dönüşleri,
bir de sımsıkı yapışmışsın direksiyona,
bırakmıyorsun ki tekerler
şeridine girince
düzeltsinler kendi kendilerini.

korkma, bu koltukta oturduğun sürece
az bıraksan da kontrolü
altından kaçıp gitmez bu araba.
yeter ki sen şeridine girmeden daha
hemen gaza abanma.
önce bir dur, bir gör, anlamaya çalış
hangi noktasındasın dönüşün,
sonra yavaş yavaş
yolun kıvrımına göre yürürsün..

kadın anlattıkça sanki
kayboldum içimin kavşaklarında,
alamadığım virajlarda,
vuramadığım ışıklarda..

sonra nasıl olduysa
tüm cesaretimi toplayıp da
döndüm kadına:

ama paralel parkı çok iyi yapıyorum, dedim.
görmek ister misiniz,
bir dostun kalbinin arkasına..